Ακακία

Είναι ένα ψυχανθές Φυλλοβόλο δασοπονικό είδος, ταχυαυξές  δέντρο μέτριου μεγέθους , ύψους 20-35 μέτρων η φυσική γεωγραφική του εξάπλωση είναι στη Βόρειο Αμερική , στην Ευρώπη καλλιεργείτε από το 17ον αιώνα.

Παρουσιάζει καλή προσαρμογή σε πολλούς τύπους εδαφών, αντέχει σε πολύ φτωχά και ξηρά εδάφη όμως για να έχει καλή και γρήγορη ανάπτυξη χρειάζεται βαθιά , χαλαρά, μέτρια νωπά εδάφη.

Έχει ευθύ κορμό και χαρακτηριστικά σύνθετα ανοιχτοπράσινα φύλλα, που εμφανίζονται αργά και πέφτουν γρήγορα αφήνοντας το δένδρο χωρίς βλάστηση για περίπου 6 μήνες.

Άνθη λευκά κατά την περίοδο Απρίλιο- Μάιο σχηματίζουν μπουμπούκια και είναι πολύ αρωματικά και μελιτοφόρα, προσελκύουν συχνά μέλισσες.

Ο καρπός ωριμάζει το Οκτώβριο--Νοέμβριο , ο βλαστός έχει συχνά αγκάθια. Έχει πολλές απαιτήσεις σε φως (φωτόφυλλο) ενώ η θερμοκρασία παίζει μικρότερο ρόλο στην εξάπλωση του είδους .

Τα τυπικά είδη πολλαπλασιάζονται με σπόρους και οι ποικιλίες με εμβόλια.
Συχνά εξαπλώνεται στο γύρο χώρο με ριζοβλαστήματα γεγονός που πολλούς τους ενοχλεί. Μετά από καταστροφή με φωτιά η αναγέννηση είναι άμεση (με ριζοβλαστήματα) γεγονός που το καθιστά κατάλληλο για περιοχές που καίγονται συχνά.

Αρνητικό στοιχείο είναι η ξενική του προέλευση γεγονός δημιουργεί υποψίες για τυχόν αρνητικές επιδράσεις σε παράγοντες των τοπικών οικοσυστημάτων. Δεν προσβάλλονται από ασθένειες.

Είναι το βασικό μελισσοκομικό φυτό των Ανατολικών ΗΠΑ, της Γαλλίας, Βουλγαρίας, Ουγγαρίας.

 Είναι ανεκτικό σε χαμηλές θερμοκρασίες κάτω των -20ºC.

Είναι πολύ ανθεκτικό στην ρύπανση.

Το ξύλο του έχει αντοχή σε επαφή με το έδαφος άνω των 100 ετών.

Οποιοδήποτε μέρος του φυτού και ειδικά ο φλοιός είναι τοξικός με μόνη εξαίρεση τα φύλλα και το μέλι(περιέχεται η πρωτεΐνη robine στον φλοιό, η robitin και το αλκαλοειδές robinine( φύλλα και σπόροι)).

Π.χ. τα άλογα που τρώνε μέρος από το φυτό παθαίνουν ανορεξία, διάρροια, κολικό, αδυναμία, καρδιακή αρρυθμία . Τα συμπτώματα κρατούν συνήθως 1 ώρα. Επίσκεψη σε κτηνίατρο επιβάλλεται.

Την εποχή που ανθίζει γίνεται πανέμορφη. Σε εδάφη ελληνικά φυτεύτηκε τον 19ο αιώνα και – χωρίς να είναι ελληνική χλωρίδα – αντιμετωπίστηκε με συμπάθεια και ονομάστηκε ακακία παρόλο που για τους βοτανολόγους δεν ανήκει στο είδος acacia, είναι μια «ψευδοακακία».

Ανθίζει τον Απρίλιο και η μυρωδιά τις είναι γλυκειά και απαλή.
Δίνει πολύ γύρη και εξαιρετικό μέλι

Στη χώρα μας η ακακία έχει σημαντική θέση στον κατάλογο των μελισσοκομικών φυτών και δεν είναι λίγοι οι μελισσοκόμοι που υπολογίζουν στην ακακία το πρώτο δεκαήμερο του Μαΐου για τη δημιουργία αποθεμάτων μελιού στα μελίσσια και το κτίσιμο νέων κηρήθρων.

ακακία

Η ανθοφορία της είναι εντυπωσιακή και διαρκεί 10-20 μέρες, ενώ κάθε λουλούδι ξεχωριστά τις πρώτες 5-6 μέρες.
To μοναδικό, όμως σοβαρό μειονέκτημα της ακακίας είναι η ευαισθησία της ανθοφορίας στη βροχή και στον αέρα. Κατά την πλήρη άνθιση αρκεί μια ελαφρά βροχή ή δυνατός ξηρός αέρας για να καταστρέψει την ευχάριστη εικόνα της προηγούμενης ημέρας και τότε το θέαμα είναι απογοητευτικό.
Όμως σε ευνοϊκές χρονιές η ακακία μπορεί να κάνει θαύματα.
Οι ψευδοακακίες είναι φυλλοβόλα δένδρα και θάμνοι με σύνθετα φύλλα που συχνά έχουν αγκάθια. Προέρχονται από τη Βόρεια Αμερική και στο τέλος της άνοιξης και τις αρχές του καλοκαιριού έχουν άνθη σε κρεμάμενες ταξιανθίες. Μπορούν να αναπτυχθούν ακόμη και σε υποβαθμισμένα εδάφη, σε ξηρές και άγονες περιοχές και ηλιόλουστες θέσεις.

Πηγές: [ plantpoints.com, Η μελισσοκομική χλωρίδα (Δ.Τσέλλιος), melinet.gr ]
 http://beeclubpellas.blogspot.com