Εργατική πρωτομαγιά

Χειρότερο πράγμα από το να μη σου επιτρέπουν να απεργήσεις είναι το να μην θες να απεργήσεις...
Ως εκ τούτου καμία σημασία δεν έχει πια η εργατική πρωτομαγιά.
Ο χαρακτήρας της θάφτηκε κάτω από την επίπλαστη ευημερία που ζήσαμε τα προηγούμενα χρόνια και μαζί θάφτηκαν οι θυσίες και τα ιδανικά όλων εκείνων που τα πρώτα χρόνια των εργατικών αγώνων έχυσαν το αίμα τους...
Κατάντησε μια επέτειος μονοπώλειο της αριστεράς και σαν αποτέλεσμα απαξιώθηκε, όμως η πρωτομαγιά δεν έχει πολιτική ταυτότητα γιατί οι εργάτες δεν έχουν πολιτική ταυτότητα... Και παραφράζοντας το γνωστό σύνθημα θα πω οτι... ''Στον κόσμο των αφεντικών ήμαστε όλοι εργάτες''.
Οι άνθρωποι δυστυχώς στάθηκαν ανήκανοι να κρατήσουν ζωντανο τον ουσιαστικό χαρακτήρα της πιό πανανθρώπινης επετείου, λύγισαν μπροστά στις πιέσεις του καπιταλισμού και παρέδωσαν το μοναδικό όπλο που κατήχαν στα χέρια τους... την απεργία. 
Φτάσαμε λοιπόν να ζούμε ξανά σε έναν εργασιακό μεσαίωνα. Καταντήσαμε να δουλεύουμε ανασφάλιστοι, χωρίς ωράριο, για λίγα ψίχουλα και το χειρότερο είναι πως μας κάνανε να νιώθουμε τυχεροί που έχουμε έστω αυτά τα λίγα...
Στον αντίποδα δημιούργησαν τεράστιες στρατιές εξαθλιωμένων ανέργων που στέκονται απέναντι να σου υπενθυμήζουν το πώς θα καταντήσεις κι εσύ αν αντισταθείς, σε δέσαν σφικτά με τα δεσμά του φόβου και κατάφεραν να ανακτήσουν ξανά τα προνόμια που χάσανε σταδιακά από τον Μαη του 1886 και μετά...
Είναι επιτακτική ανάγκη να ξανα πάρουμε το όπλο της απεργίας στα χέρια μας. Μιας απεργίας διαρκείας που θα γίνει η επέτειος για τις επόμενες γενιές, για τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Γιατί όπως έχω ξαναγράψει κανεις δεν γεννήθηκε για να ζήσει φτωχός, κανείς δεν γεννήθηκε σκλάβος, όμως σκλάβος γίνεσαι όταν μάθεις να ζεις με τα δεσμά σου... Κι εμείς δυστυχώς μάθαμε να ζούμε με τα δεσμά μας, συνηθίσαμε το βάρος της αλυσίδας, κι αν δεν κάνουμε τίποτα τώρα, είμαστε καταδικασμένοι να τα κουβαλάμε για πάντα...

Ελπίζω στους αγώνες που θα έρθουν, ας φτιάξουμε τις δικές μας πρωτομαγιές!!!